ദൈവദശകം 

അർത്ഥം: അങ്ങ് = ഭവാൻ, നാവികൻ = കപ്പിത്താൻ, ഭവാബ്ധി = സംസാരസമുദ്രം, ആവി വൻതോണി = ആവിക്കപ്പൽ, നിൻപദം = നിന്റെ കാൽ.

 വിശദീകരണം: ദൈവമേ, അങ്ങു ഞങ്ങളെ കൈവിടാതെ കാത്തുകൊള്ളേണമേ. അങ്ങയുടെ കാൽ സംസാരസമുദ്രം കടക്കാനുള്ള ഒരു വലിയ ആവിക്കപ്പലാണ്, അങ്ങ് അതിന്റെ നാവികനും.

 തത്ത്വം: ഈശ്വരരക്ഷയുടെ ഭാവം ('കൈവിടാതിങ്ങു ഞങ്ങളെ')

 ഇവിടെ, ഭക്തനും ഈശ്വരനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ ആഴമേറിയ തത്ത്വചിന്തയാണ് 'കൈവിടാതെ' എന്ന പ്രയോഗത്തിലൂടെ ശ്രീനാരായണഗുരു സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

 വിശദീകരണം:

 1.  മാർജാരകിശോരന്യായം (മാർജ്ജാര-ശിശു-ന്യായം - പൂച്ചക്കുഞ്ഞിന്റെ ന്യായം):

ഈശ്വരൻ സ്വയം മുൻകൈയെടുത്ത് ഭക്തനെ രക്ഷിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസമാണിത്. അമ്മപ്പൂച്ച കുഞ്ഞിനെ കടിച്ചെടുത്ത് സുരക്ഷിത സ്ഥാനത്ത് എത്തിക്കുന്നതുപോലെ, ഈശ്വരൻ തന്റെ ഭക്തനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടവും ശക്തിയും പ്രയോഗിക്കുന്നു.

ഈ ബന്ധത്തിൽ, ഭക്തൻ നിസ്സഹായനാണ്; രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത് ഈശ്വരന്റെ കൃപയാലാണ്. 'കൈവിടാതെ' എന്ന പ്രയോഗത്തിലൂടെ, ഗുരു ഈ തത്ത്വത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്.

 2.  മർക്കടകിശോരന്യായം (മർക്കട-ശിശു-ന്യായം - കുരങ്ങു കുഞ്ഞിന്റെ ന്യായം):

ഭക്തൻ സ്വന്തം പ്രയത്നം കൊണ്ട് ഈശ്വരനെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസമാണിത്. കുരങ്ങിൻ കുഞ്ഞ് അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ, ഭക്തൻ സ്വപ്രയത്നത്താൽ ഈശ്വരനെ ആശ്രയിക്കുന്നു.

ഈ ബന്ധത്തിൽ, ഭക്തന്റെ പ്രയത്നത്തിന് സ്ഥാനമുണ്ട്. ഭക്തന്റെ പിടി വിട്ടുപോയാൽ രക്ഷ നഷ്ടപ്പെടാം.

 ഗുരുവിന്റെ നിലപാട്:

  ഈ രണ്ട് ന്യായങ്ങളിൽ, മാർജാരകിശോരന്യായമാണ് ഗുരുവിന് കൂടുതൽ സ്വീകാര്യമായിട്ടുള്ളത്.

 കാരണം, ഭക്തൻ ഈശ്വരനെ പിടിക്കുന്നതിനേക്കാൾ (മർക്കടന്യായം) ഉറപ്പും പൂർണ്ണതയും ഉള്ളത് ഈശ്വരൻ ഭക്തനെ പിടിക്കുന്നതിലാണ് (മാർജാരന്യായം). 'കൈവിടാതെ' എന്ന വാക്ക് ഈ അചഞ്ചലമായ ഈശ്വരരക്ഷയെയാണ് അടിവരയിടുന്നത്.

 കൂടാതെ, ഈശ്വരന്റെ പാദം സംസാരസമുദ്രം (ഭവാബ്ധി) എളുപ്പത്തിൽ തരണം ചെയ്യാനുള്ള ഉപായമാണ് എന്ന ആശയം ഗുരുദേവൻ തന്റെ മറ്റ് കൃതികളിലും ആവർത്തിച്ച് പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

അർത്ഥം: ഒന്നൊന്നായി = ഓരോന്നായി എണ്ണി, എണ്ണിത്തൊട്ട് എണ്ണും പൊരുൾ = ഇന്ദ്രിയങ്ങൾകൊണ്ടറിയാവുന്ന തത്ത്വങ്ങൾ, ഒടുങ്ങിയാൽ = അവസാനിച്ചാൽ, ദൃക്ക് = ദൃഷ്ടി; പൊതുവേ ഇന്ദ്രിയം, ഉള്ളം = മനസ്സ്, നിന്നിൽ = ദൈവത്തിൽ, അസ്പന്ദമാകണം = ചലനമറ്റ് നിൽക്കണം.

ആശയം

 ഈ പദ്യം, യോഗശാസ്ത്രത്തിലെയും വേദാന്തത്തിലെയും 'ചിത്തവൃത്തി നിരോധം' എന്ന പരമമായ ലക്ഷ്യമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

  വിശദീകരണം: ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും

 1.  ഒന്നൊന്നായി എണ്ണിത്തീരുന്ന ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങൾ:

നമ്മുടെ ദൃഷ്ടി (ദൃക്ക്) പോലുള്ള ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ എപ്പോഴും ബാഹ്യലോകത്തിലെ വിഷയങ്ങളെയും (പൊരുൾ) തേടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു വസ്തുവിനെ കണ്ടതിനുശേഷം, മറ്റ് വസ്തുക്കളെയും കാണുന്നതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വിഷയങ്ങളെ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

എന്നാൽ, ലോകത്തിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് ഗ്രഹിക്കാനുള്ള എല്ലാ തത്ത്വങ്ങളും (പൊരുൾ) അവസാനിക്കുമ്പോൾ (ഒടുങ്ങിയാൽ), ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് പുതിയതായി ഒന്നും അറിയാനില്ലാതെ വരുന്നു.

 2.  വിഷയാഭാവത്തിലെ നിശ്ചലത:

ഗ്രഹിക്കാൻ വിഷയങ്ങൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ (ദൃക്ക്) സ്വാഭാവികമായും നിശ്ചലമായി (ചലനമറ്റ്) നിലകൊള്ളും. വിഷയം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവയ്ക്ക് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ല.

 3.  മനസ്സിന്റെ ലക്ഷ്യം (അസ്പന്ദമാകണം):

ഇതേപോലെ, ബാഹ്യവിഷയങ്ങളാൽ ചലിക്കുന്ന മനസ്സ് (ഉള്ളം), ലോകചിന്തകളെല്ലാം വിട്ട്, ഒടുവിൽ ദൈവത്തിൽ (നിന്നിൽ) മാത്രമായി ചലനമറ്റ് (അസ്പന്ദമായി) വർത്തിക്കണം.

 തത്ത്വം: നിർവിഷയത്വവും മോക്ഷവും

  നിർവിഷയത്വം: ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് വിഷയം (വിഷയങ്ങൾ) ഇല്ലാതിരിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. ഈ അവസ്ഥയിൽ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും മനസ്സും നിശ്ചലമാകും.

 ലക്ഷ്യം: മനസ്സിന്റെ ചലനം (വൃത്തി) നിലയ്ക്കുമ്പോൾ, യോഗദർശനത്തിലെ 'ചിത്തവൃത്തി നിരോധം' എന്ന അവസ്ഥ സാധ്യമാകുന്നു. ഇതോടെ, ബാഹ്യലോക ചിന്തകളിൽ നിന്ന് മുക്തനായ ജീവൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ (ദൈവത്തിൽ) സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

 ചുരുക്കത്തിൽ: ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ബാഹ്യലോകത്തിൽ വിഷയം ഒടുങ്ങുമ്പോൾ നിശ്ചലമാകുന്നതുപോലെ, മനസ്സിലെ വിഷയങ്ങളെല്ലാം ഒടുങ്ങി അത് ദൈവത്തിൽ മാത്രം ചലനമില്ലാതെ ഉറച്ചുനിൽക്കണം എന്ന് ഭക്തൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഇതാണ് ആത്മീയമായ ഉണർവിന്റെ പാത.

അർത്ഥം: അന്നവസ്ത്രാദി = ഭക്ഷണം, ഉടുപ്പ് മുതലായവ, മുട്ടാതെ = മുടക്കം വരാതെ, ധന്യരാക്കുന്ന = ചരിതാർത്ഥരാക്കുന്ന.

 വിശദീകരണം: ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം മുതലായവ യാതൊരു മുട്ടും കൂടാതെ തന്ന് ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചുപോരുകയും അങ്ങനെ ഞങ്ങളെ ധന്യരാക്കുകയും ചെ ആശയം കൂടുതൽ വിശദീകരിച്ച് താഴെ നൽകുന്നു:

  പശ്ചാത്തല വിശദീകരണം: 'ഞങ്ങൾക്ക് തമ്പുരാൻ നീയൊന്ന്'

ഈ പദ്യത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ചിന്താഗതിയാണ്, ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും തരുന്ന ശക്തി മാത്രമാണ് തമ്പുരാൻ എന്ന പ്രഖ്യാപനം. ഇത് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്:

 1. ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്ന 'തമ്പുരാൻ' സങ്കൽപ്പം

സാധാരണയായി, 'തമ്പുരാൻ' (അധിപൻ/നാഥൻ) എന്ന വാക്ക് ജാതിശ്രേണിയിൽ ഉയർന്ന സ്ഥാനങ്ങളിലിരുന്നവരെയും പ്രഭുക്കന്മാരെയും ഭൂവുടമകളെയും വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കീഴ്ജാതിക്കാർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.

ശ്രീനാരായണഗുരു ഇവിടെ ഈ സാമൂഹികമായ 'തമ്പുരാൻ' സങ്കൽപ്പത്തെ നിരാകരിക്കുകയാണ്. അന്നവും വസ്ത്രവും നിഷേധിച്ച മനുഷ്യരെ 'തമ്പുരാൻ' എന്ന് വിളിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഈ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ യാതൊരു മുടക്കവും കൂടാതെ നൽകി നമ്മെ ധന്യരാക്കുന്ന ദൈവം മാത്രമാണ് യഥാർത്ഥ 'തമ്പുരാൻ' എന്ന് ഗുരു സ്ഥാപിക്കുന്നു.

  2. പ്രാർത്ഥനയിൽ നിന്ന് വിശ്വാസത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം

  ഈ വരികൾ ബൈബിളിലെ 'സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ' എന്ന പ്രാർത്ഥനയിലെ, "ഞങ്ങൾക്ക് അന്നന്നത്തെ അപ്പം തരേണമേ" എന്ന ഭാഗത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

 എന്നാൽ, ഇവിടെ ഗുരു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നില്ല. 'തന്നു രക്ഷിച്ചു ഞങ്ങളെ' എന്ന് പറയുമ്പോൾ, അന്നവസ്ത്രാദി ദൈവം മുടങ്ങാതെ നൽകുന്നുണ്ട് എന്നും ഇനിയും നൽകിക്കൊള്ളും എന്നുമുള്ള ദൃഢമായ വിശ്വാസമാണ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്. ലഭിക്കുന്നതിലുള്ള കൃതജ്ഞതാബോധമാണ് ഇവിടെ പ്രധാനം, അല്ലാതെ യാചനയല്ല.

അർത്ഥം: ആഴി = സമുദ്രം, നിൻ മഹിമ = നിന്റെ ശക്തി, എന്നുള്ളിലാകണം = എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുമാറാകണം.

 ഈ പദ്യം പ്രപഞ്ചവും ഈശ്വരനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ നാല് ഘടകങ്ങളിലൂടെ വിശദീകരിക്കുന്നു. ഈ ഉപമയുടെ പ്രാധാന്യം, ഇത് അദ്വൈതത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുന്ന ശൈവസിദ്ധാന്തത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നു എന്നതാണ്.

  ഉപമയുടെ ഘടകങ്ങളും തത്ത്വവും

  പ്രപഞ്ചത്തിലെ രൂപങ്ങൾ  തത്തുല്യമായ ദാർശനിക തത്ത്വങ്ങൾ

ഞങ്ങൾ (ആഴിയിലെ തിര)  മായ (ആഴിയിലെ കാറ്റ്)

 നിൻ മഹിമ (ആഴിയിലെ ആഴം)  നീ (ആഴി അഥവാ സമുദ്രം)

 വിശദീകരണം:

 1.  ഞങ്ങൾ (തിര): നാം ഓരോരുത്തരും വ്യക്തിഗതമായി നിലനിൽക്കുന്നു, സമുദ്രത്തിലെ തിരമാലകൾ പോലെ.

2.  മായ (കാറ്റ്): തിരകൾ ഉണ്ടാകാനും നിലനിൽക്കാനും കാരണമാകുന്ന ശക്തിയാണ് മായ. കാറ്റാണ് തിരകളെ ഉയർത്തുകയും ചലിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.

3.  നീ (സമുദ്രം/ആഴി): എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും എല്ലാറ്റിനും അടിസ്ഥാനവുമായ പരബ്രഹ്മമാണ് 'നീ' അഥവാ ഈശ്വരൻ.

4.  നിൻ മഹിമ (ആഴം): ഇവിടെയാണ് വ്യത്യാസം. സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴം പോലെ, ഈശ്വരന്റെ ശക്തി, മഹത്വം, പ്രഭാവം (മഹിമ) എന്നിവയെ ഒരു പ്രത്യേക ഘടകമായി ഗുരു അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

 ശൈവസിദ്ധാന്തവും അദ്വൈതവും

 അദ്വൈതം (ദ്വൈതമില്ലാത്തത്): ശങ്കരാചാര്യരുടെ അദ്വൈത തത്ത്വമനുസരിച്ച്, ബ്രഹ്മം (നീ), ജീവൻ (ഞങ്ങൾ), മായ എന്നീ മൂന്ന് ഘടകങ്ങൾ മതി. ജീവൻ മായയിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുമ്പോൾ, ജീവനും ബ്രഹ്മവും ഒന്നായിത്തീരുന്നു (തിര, കാറ്റ് എന്നിവ ഇല്ലാതായാൽ ആഴി മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു).

 ശൈവസിദ്ധാന്തം (വിശിഷ്ടാദ്വൈത ഭാവം): ഈ സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച്, ഈശ്വരൻ (പതി), ജീവൻ (பசு), പ്രപഞ്ചം (പാശം) എന്നിവ പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ പൂർണ്ണമായി ലയിച്ചുചേരുന്നില്ല.

ഗുരു 'നിൻ മഹിമ' (ഈശ്വരന്റെ ശക്തി) എന്ന നാലാമതൊരു ഘടകം കൂടി ഉൾപ്പെടുത്തിയപ്പോൾ, അത് സമുദ്രം (ഈശ്വരൻ), തിര (ഞങ്ങൾ), കാറ്റ് (മായ) എന്നിവയ്‌ക്കൊപ്പം, സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴം (മഹിമ) എന്ന നിലയിൽ ഈശ്വരന്റെ വിശിഷ്ടമായ ശക്തിയെ വേറിട്ട് കാണിക്കുന്നു.

     ഇവിടെ നാനാത്വത്തിലെ ഏകത്വത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം. തിരയും കാറ്റും ആഴവും ആഴിയുടെ ഭാഗമാണ്, എന്നാൽ ആഴിയല്ല. അതുപോലെ, ഞങ്ങളും മായയും നിൻ മഹിമയും ഈശ്വരന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിലും, ഈശ്വരനിൽ നിന്ന് അൽപ്പം ഭിന്നമായി നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന സൂചന നൽകുന്നു. അതായത്, ബ്രഹ്മം സർവ്വവ്യാപിയാണെങ്കിലും അതിന്റെ ശക്തിയെ (മഹിമയെ) ഒരു പ്രത്യേക തത്ത്വമായി കണ്ട് അതിലൂടെ ഏകത്വം ദർശിക്കാൻ ഗുരു ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

അർത്ഥം: സ്രഷ്ടാവ് = സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, സൃഷ്ടിജാലം = സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട വസ്തുക്കൾ, സൃഷ്ടിക്കുള്ള സാമഗ്രി = സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള സാധനം.

 വിശദീകരണം: ദൈവമേ, നീ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടി, നീ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നവൻ, സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട വസ്തുക്കൾ നീ തന്നെ, സൃഷ്ടിക്കുവേണ്ടിയുള്ള സാമഗ്രിയും നീ തന്നെ.

 തത്ത്വം: സൃഷ്ടിയുടെ ഉപാദാനകാരണവും നിമിത്തകാരണവും നീ തന്നെ എന്ന് സാങ്കേതികമായി പറയാം.

അർത്ഥം: മായാവി = മായയുള്ളവൻ, മായാവിനോദൻ = മായകൊണ്ടു കളിക്കുന്നവൻ, സായുജ്യം = മോക്ഷം, ആര്യൻ = ശ്രേഷ്ഠൻ.

. തന്നിരിക്കുന്ന മായാതത്ത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭാഗം, അദ്വൈത ദർശനവുമായുള്ള വ്യത്യാസം എടുത്തു കാണിച്ചുകൊണ്ട്, കൂടുതൽ വ്യക്തമായി താഴെ വിശദീകരിക്കുന്നു:

ഈ പദ്യത്തിലൂടെ ശ്രീനാരായണഗുരു മായയെയും ഈശ്വരനെയും ഒരേ ബിന്ദുവിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുകയാണ്.

  വിശദീകരണം

 ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് മായയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നാല് ഭാവങ്ങളും:

 1.  നീ തന്നെയാണ് മായ: സൃഷ്ടിക്കുള്ള കാരണഭൂതമായ അജ്ഞാനശക്തി

2.  നീ തന്നെ മായാവി: മായയുടെ ഉടമസ്ഥൻ.

3.  നീ തന്നെ മായാവിനോദൻ: മായയാകുന്ന കളി ഉപയോഗിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്നവൻ.

4.  നീ തന്നെ മായയെ നീക്കി മോക്ഷം (സായുജ്യം) നൽകുന്ന ശ്രേഷ്ഠൻ (ആര്യൻ): മായയിൽ നിന്ന് മുക്തി നൽകി ജീവനെ പരമമായ സത്യത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നവൻ.

  തത്ത്വപരമായ വ്യത്യാസം (അദ്വൈതവും ശൈവസിദ്ധാന്തവും)

 ദൈവം തന്നെയാണ് മായ എന്ന ആശയം അദ്വൈത (ശങ്കര) ദർശനത്തിന് പൂർണ്ണമായും അനുസാരമുള്ളതല്ല.

  അദ്വൈതത്തിൽ: മായയെ 'ബ്രഹ്മം അല്ലാത്തതും' (അനിർവചനീയം) എന്നും എന്നാൽ ബ്രഹ്മത്തെ ആശ്രയിച്ച് നിൽക്കുന്നതുമായ ഒരു ശക്തിയായാണ് കാണുന്നത്. ബ്രഹ്മം നിഷ്ക്രിയനും മായയുടെ ശക്തിയില്ലാത്തവനുമാണ്. ബ്രഹ്മം മായയെ ഉപയോഗിച്ച് പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന് പറയുമെങ്കിലും, ബ്രഹ്മം നേരിട്ട് 'മായ' ആകില്ല.

 ഗുരുവിന്റെ വീക്ഷണം: ഈ പദ്യത്തിലൂടെ ഗുരു ഈശ്വരനെ മായയുടെ ഉപാദാനകാരണവും (മായ തന്നെ) നിമിത്തകാരണവും (മായാവി) ആയി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. സൃഷ്ടിയിൽ വ്യാപരിക്കുന്നതും മായയെ നീക്കി മോക്ഷം നൽകുന്നതും ഒരേ ശക്തിയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നതിലൂടെ, ഈശ്വരന്റെ സർവ്വാധിപത്യം ഉറപ്പിക്കുകയാണ്.

 ശ്വേതാശ്വതരോപനിഷത്തിലെ മായാസങ്കൽപ്പം

   "മായാം തു പ്രകൃതിം വിദ്യാൻ മായിനം തു മഹേശ്വരം തസ്യാവയവഭൂതൈസ്തു വ്യാപ്തം സർവമിദം ജഗത്"

 അർത്ഥം: മായയെ പ്രകൃതിയായി അറിയുക, മഹേശ്വരനെ (പരമമായ ഈശ്വരനെ) മായയുടെ ഉടമസ്ഥനായി (മായിനം) അറിയുക. ആ മായാവിയുടെ (ഈശ്വരന്റെ) അവയവങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെട്ടതാണ് ഈ ജഗത്ത് മുഴുവൻ.

 ഈ ഉപനിഷദ് വാക്യം അനുസരിച്ച്, ഈശ്വരൻ 'മായ' അല്ല, 'മായി' (മായയുടെ ഉടമ) ആണ്. എന്നാൽ, ഗുരുവിന്റെ പദ്യം ഈശ്വരനെ മായ കൂടിയായി കാണുന്നു. ഇത്, സ്രഷ്ടാവും സൃഷ്ടിയും സൃഷ്ടിക്ക് കാരണമായ മായയും എല്ലാം ഒന്നിൽത്തന്നെ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു എന്ന വിശിഷ്ടാദ്വൈത ഭാവത്തിന് ഊന്നൽ നൽകുന്നു. ഈശ്വരൻ സർവ്വചരാചരങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന ബ്രഹ്മൈക്യബോധമാണ് ഇതിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം.

അർത്ഥം: ഭൂതവും ഭാവിയും വേറല്ല; മൊഴി = വാക്ക്.

 ഈ പദ്യം ഈശ്വരനെ സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപമായും (സത്ത്, ചിത്ത്, ആനന്ദം) സർവ്വവ്യാപിയായും അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

  1. സച്ചിദാനന്ദവും കാലാതീതത്വവും (ബ്രഹ്മസ്വരൂപം)

  നീ സത്യം, ജ്ഞാനം, ആനന്ദം: ഇത് ബ്രഹ്മത്തെ നിർവചിക്കുന്ന സച്ചിദാനന്ദം എന്ന പരമമായ തത്ത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ സത്യം (എന്നും നിലനിൽക്കുന്നത്), ജ്ഞാനം (പരിപൂർണ്ണമായ അറിവ്), ആനന്ദം (നിർവചിക്കാൻ കഴിയാത്ത പരമമായ സന്തോഷം) എന്നിവയുടെ മൂർത്തീഭാവമാണ്.

 നീതന്നെ വർത്തമാനവും ഭൂതവും ഭാവിയും: ഈശ്വരൻ കാലാതീതനാണ് എന്ന് ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കുന്നു. നാം വേർതിരിച്ചു കാണുന്ന ഭൂതകാലം, വർത്തമാനകാലം, ഭാവികാലം എന്നിവയെല്ലാം ഈശ്വരനിൽത്തന്നെ ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.

ഇതിന് സമാനമായ ഒരു ആശയം വിഷ്ണുസഹസ്രനാമത്തിൽ കാണാം: 'ഭൂതഭവ്യ ഭവത് പ്രഭുഃ' (ഭൂതകാലത്തിന്റെയും ഭാവിയുടെയും വർത്തമാനത്തിന്റെയും നാഥൻ). ഈശ്വരൻ കാലത്തെ സൃഷ്ടിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും നിയന്ത്രിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തിയാണ്.

 2. ശബ്ദബ്രഹ്മവും മൊഴിയും

  ഓതും മൊഴിയും ഓർക്കിൽ നീ: നമ്മൾ സംസാരിക്കുന്ന വാക്ക് പോലും ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് എന്ന തത്ത്വം ഇതിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

 തത്ത്വം (ശബ്ദബ്രഹ്മം): ഭാരതീയ ദർശനത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് വ്യാകരണ ചിന്തകളിൽ, ശബ്ദത്തെ ബ്രഹ്മമായി (ശബ്ദബ്രഹ്മം) ഗണിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കും നിലനിൽപ്പിനും കാരണം ഈ ആദിമമായ ശബ്ദതത്ത്വമാണ്.

ഭാഷയുടെയും വാക്കുകളുടെയും അടിസ്ഥാനമായി വർത്തിക്കുന്ന ഈ അനാദിമദ്ധ്യാന്തമില്ലാത്ത ശബ്ദമാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും ഉത്ഭവം. അതിനാൽ, നമ്മൾ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകളിലൂടെ പോലും ഈശ്വരൻ സ്വയം പ്രകടമാക്കുന്നു എന്ന വിശാലമായ ദർശനമാണ് ഗുരു ഇവിടെ ഉൾക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നത്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ഈശ്വരൻ അർത്ഥമായും (സച്ചിദാനന്ദം, കാലം) ശബ്ദമായും (മൊഴിയായും) നിലകൊള്ളുന്നു എന്ന് ഈ പദ്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

.

അർത്ഥം: അകവും പുറവും തിങ്ങും = എല്ലായിടത്തും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന, ജയിക്കുക = സർവോത്കർഷേണ വർത്തിച്ചാലും.

 അർത്ഥസാരം: അകത്തും പുറത്തും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മഹത്വമുള്ള അങ്ങയുടെ പാദത്തെ ഞങ്ങൾ പുകഴ്ത്തുന്നു. ഭഗവാനേ, അങ്ങ് സർവോത്കർഷേണ വിജയിച്ചാലും.

  വിശദീകരണം

 ഈ പദ്യം ഈശ്വരന്റെ സർവ്വവ്യാപിത്വത്തെയും ഭക്തന്റെ ആരാധനയെയും വ്യക്തമാക്കുന്നു:

1.  അകവും പുറവും തിങ്ങുന്ന മഹിമ: ഈശ്വരൻ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്തോ രൂപത്തിലോ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അകത്തും (മനസ്സിലും ആത്മാവിലും), പുറത്തും (പ്രപഞ്ചത്തിലും പ്രകൃതിയിലും) ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മഹത്വമാണ് (മഹിമ) ഈശ്വരനുള്ളത്.

ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ചലനവും നിശ്ചലതയും ദൈവത്തിന്റെ മഹിമയുടെ പ്രകടനമാണ്. ഈശ്വരൻ നമ്മുടെ ഉള്ളിലും പുറത്തും ഒരേപോലെ തിങ്ങിനിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന അദ്വൈതസങ്കല്പം ഇതിലൂടെ ഉറപ്പിക്കുന്നു.

2.  പുകഴ്ത്തലും ജയഘോഷവും: അങ്ങനെയുള്ള, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന മഹത്വമുള്ള നിന്റെ പാദത്തെ ഞങ്ങൾ കീർത്തിക്കുകയും 'ജയിക്കുക' എന്ന് പറഞ്ഞ് ജയഘോഷം മുഴക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

'ജയിക്കുക' എന്ന വാക്കിന്, 'സർവോത്കർഷേണ വർത്തിക്കുക' (എല്ലാറ്റിനും മീതെ എല്ലാ കാലത്തും ഉന്നതനായി നിലകൊള്ളുക) എന്നാണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്.

ഭക്തർ എന്ന നിലയിൽ, ഞങ്ങൾ അങ്ങയുടെ മഹത്വം മനസ്സിലാക്കി അത് പാടിപ്പുകഴ്ത്തുകയും അങ്ങ് ഈ ലോകത്തിന്റെ നാഥനായി എന്നെന്നും വിജയിച്ച് നിലകൊള്ളണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

 ചുരുക്കത്തിൽ, ഈ പദ്യം ഭക്തന്റെ മനസ്സിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അതേ ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ് പ്രപഞ്ചത്തെ മുഴുവൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതും എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ആ ഈശ്വരനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

അർത്ഥം: മഹാദേവ = മഹാനായ ദേവ (ശിവന്റെ പര്യായവും ആണ്), ദീനാവനപരായണ = ദീനന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നതിൽ താൽപ്പര്യമുള്ളവനേ, ദയാസിന്ധാ = ദയാസമുദ്രമേ.

ഈ പദ്യം ഈശ്വരന്റെ നാല് പ്രധാന വിശേഷണങ്ങളെ എടുത്തുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ജയഘോഷം മുഴക്കുന്നു. ഇത് കഴിഞ്ഞ പദ്യത്തിലെ 'ഭഗവാനേ, ജയിക്കുക' എന്ന പ്രാർത്ഥനയുടെ വിപുലീകരണമാണ്.

  ഈശ്വരന്റെ നാല് ഭാവങ്ങൾ

 ഈശ്വരന്റെ നാല് പ്രധാന ഗുണങ്ങളെയാണ് ഇവിടെ സ്തുതിക്കുന്നത്:

 1.  മഹാദേവ: (മഹാനായ ദേവൻ)

വിശദീകരണം: ഈശ്വരൻ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ശക്തികളുടെയും നാഥനായ പരമമായ ശക്തിയാണ്. എല്ലാറ്റിനും മീതെ പരമോന്നതനായി നിലകൊള്ളുന്നവൻ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ 'മഹാനായ ദേവ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

2.  ദീനാവനപരായണ: (ദീനന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നതിൽ താൽപ്പര്യമുള്ളവനേ)

വിശദീകരണം: ദുഃഖിതരും, അശരണരും, ദുർബലരുമായവരെ (ദീനന്മാർ) രക്ഷിക്കുന്നതിൽ അങ്ങേയറ്റം താൽപ്പര്യമുള്ളവനാണ് ഈശ്വരൻ. ഈശ്വരന്റെ കാരുണ്യവും ഭക്തരോടുള്ള വാത്സല്യവുമാണ് ഈ വിളിയിലൂടെ പ്രകടമാകുന്നത്.

3.  ചിദാനന്ദ: (ജ്ഞാനവും ആനന്ദവുമാണ് സ്വരൂപമായുള്ളവനേ)

വിശദീകരണം: ഈശ്വരൻ സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപനാണെന്ന തത്ത്വം ഇതിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. 'ചിത്ത്' എന്നാൽ പരിപൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനം (അറിവ്), 'ആനന്ദം' എന്നാൽ നിർവചിക്കാനാവാത്ത പരമാനന്ദം. ഈശ്വരന്റെ യാഥാർത്ഥ രൂപം ജ്ഞാനവും ആനന്ദവുമാണ്.

4.  ദയാസിന്ധാ: (ദയാസമുദ്രമേ/കാരുണ്യക്കടലേ)

വിശദീകരണം: ദയയുടെയും കാരുണ്യത്തിന്റെയും സമുദ്രമാണ് ഈശ്വരൻ. അളവില്ലാത്തതും അറ്റം കാണാത്തതുമായ കാരുണ്യം ഈശ്വരനുണ്ടെന്ന് ഇതിലൂടെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.

  പദ്യത്തിന്റെ സാരം

 കാരുണ്യം, ശക്തി, ജ്ഞാനം എന്നീ ഈശ്വരന്റെ പ്രധാന ഗുണഗണങ്ങളെ എടുത്തുപറഞ്ഞുകൊണ്ട്, "ദീനരെ രക്ഷിക്കുന്ന മഹാദേവാ, അങ്ങ് എന്നെന്നും വിജയിച്ചാലും! ജ്ഞാനാനന്ദസ്വരൂപനും ദയാസമുദ്രവുമായ ഭഗവാനേ, അങ്ങ് സർവോത്കർഷേണ വർത്തിച്ചാലും!" എന്ന് ആശംസയും പ്രാർത്ഥനയും കലർന്ന ജയഘോഷം മുഴക്കുകയാണ് ഭക്തൻ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നത്.

അർത്ഥം: നിൻമഹസ്സ് = നിന്റെ ജ്യോതിസ്സ്, ആഴണം = മുങ്ങണം.

 അർത്ഥസാരം: അങ്ങയുടെ തേജസ്സാകുന്ന (ജ്യോതിസ്സ്/മഹസ്സ്) ആഴമേറിയ സമുദ്രത്തിൽ ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി മുങ്ങണം (ആഴണം). എന്നിട്ട് അവിടെ എന്നെന്നും സുഖത്തോടെ വാഴണം.

 വിശദീകരണം

ഈ പദ്യം ഭക്തന്റെ പരമമായ ലക്ഷ്യമാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

 1.  നിൻ മഹസ്സാമാഴിയിൽ ആഴണം:

'നിൻ മഹസ്സ്' എന്നത് ഈശ്വരന്റെ തേജസ്സ്, പ്രഭ, അതല്ലെങ്കിൽ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപം എന്നിവയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈശ്വരന്റെ തേജസ്സായ ആഴമേറിയ സമുദ്രത്തിൽ (ആഴിയിൽ) ഞങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ആണ്ടുപോകണം (മുങ്ങണം). ഇത് ഈശ്വരനുമായി ഒന്നായിത്തീരാനുള്ള തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

 2.  വാഴണം വാഴണം നിത്യം വാഴണം സുഖം:

മുങ്ങിയ ശേഷം, അവിടെ എന്നെന്നും സുഖമായി വാഴണം എന്നാണ് ഭക്തൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്.

'നിത്യം സുഖമായി വാഴണം' എന്ന ആവശ്യമാണ് ഈ പദ്യത്തിലെ തത്ത്വത്തെ നിർവചിക്കുന്ന പ്രധാന ഘടകം.

 തത്ത്വപരമായ വ്യത്യാസം (ശൈവസിദ്ധാന്തം - അദ്വൈതം)

 ഈ പദ്യത്തിലെ തത്ത്വം, മോക്ഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രണ്ട് പ്രധാന ദർശനങ്ങളെ വേർതിരിക്കുന്നു:

  അദ്വൈത വീക്ഷണം (ലയിച്ചുചേരൽ): അദ്വൈതമനുസരിച്ച്, ഉപ്പുപാവ കടലിൽ മുങ്ങുമ്പോൾ അത് ലയിച്ച് ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ, ജീവൻ ബ്രഹ്മത്തിൽ ലയിച്ച് ബ്രഹ്മം മാത്രമായി മാറുന്നു. അവിടെ ജീവന് വേറിട്ട നിലനിൽപ്പില്ല.

 ശൈവസിദ്ധാന്ത വീക്ഷണം (ഒന്നിച്ചു വാഴൽ): ഇവിടെ ഗുരു ആഴുന്നത് ലയിച്ച് ഇല്ലാതാകാനല്ല, മറിച്ച് 'സുഖമായി വാഴാനാണ്'.

 പൂർണ്ണമായി മുങ്ങുക (ആഴണം) എന്നാൽ ഈശ്വരന്റെ സത്തയിൽ മുഴുവനായി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുക എന്നാണർത്ഥം.

സുഖമായി വാഴുക (വാഴണം) എന്നാൽ, ഈശ്വരനുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോഴും, ജീവന് തന്റെ വ്യക്തിഗതമായ അസ്തിത്വം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ആനന്ദാനുഭൂതിയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളാൻ സാധിക്കുന്നു. ഇത് ഭഗവാനോടൊപ്പം മോക്ഷാനുഭൂതിയിൽ ഒന്നിച്ചു വാഴുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്.

ഈ ആശയമാണ് ഈ പദ്യത്തെ ശൈവസിദ്ധാന്തത്തോട് അല്ലെങ്കിൽ വിശിഷ്ടാദ്വൈതത്തോട് ചേർത്തുനിർത്തുന്നത്.